Władysław Babel de Fronsberg (ur. 23 marca 1908 we Lwowie, zm. 3 września 1973 w Krakowie) – polski prawnik cywilista, doktor praw, wykładowca Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie (1937–1939), tajnego Uniwersytetu Jagiellońskiego (1943–1944) i Uniwersytetu Wrocławskiego (1946–1950), adwokat aktywny w Krakowie w latach 1940–1973, baron.
Życiorys Urodził się w 1908 roku we Lwowie w rodzinie inteligenckiej, jako syn Karola Franciszka Ewarysta Babel de Fronsberg i Marii Babel de Fronsberg z domu Macura, prawnuk Franciszka Babel de Fronsberg. Miał siostry: Wandę i Eugenię.
W 1926 roku zdał maturę w IV Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie. Następnie ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie i uzyskał stopień doktora praw. W latach 1927–1928 był sekretarzem Lwowskiego Koła Międzykorporacyjnego, a następnie jego prezesem honorowym. Był delegatem na II Radę Naczelną na 100-lecie Konwentu Polonia, a w 1930 roku prezesem Czytelni Akademickiej we Lwowie. W 1931 roku wyjechał jako stypendysta na sześć miesięcy do Londynu, gdzie odbywał studia z zakresu polityki i ubezpieczeń społecznych Wielkiej Brytanii.