Po powrocie do Lwowa odbył kolejno aplikację sądową i adwokacką, zakończoną egzaminem adwokackim w 1937 roku. Uzyskał wpis na listę adwokatów Okręgowej Rady Adwokackiej we Lwowie i otworzył własną kancelarię. Jednocześnie od 1937 roku pracował jako wykładowca w Studium Administracji Wydziału Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza. Prowadził wykłady z zakresu polityki społecznej. Ponadto objął stanowisko zastępcy syndyka Miejskiej Komunalnej Kasy Oszczędności we Lwowie.
W 1940 roku, zmuszony względami rodzinnymi, przeniósł się na stałe do Krakowa. W czerwcu 1940 uzyskał tymczasowe zezwolenie władz okupacyjnych na otwarcie kancelarii adwokackiej. Znajomość języka niemieckiego ułatwiła mu udzielanie skuteczniejszej pomocy „przeważnie takim samym rozbitkom ze Wschodu jak on sam”. Okoliczność ta, jak i nazwisko niemieckie, naraziły go jednak na szykany ze strony władz okupacyjnych, gdy będąc Polakiem nie chciał „się wyrzec narodowości swoich ojców i swojej”. W latach 1943–1944 wykładał na tajnym Uniwersytecie Jagiellońskim zagadnienia polityki społecznej. Ponadto przez cały czas okupacji niemieckiej wchodził w skład Tajnej Okręgowej Rady Adwokackiej w Krakowie.