Zapis kopalny rodziny jest skąpy. Najstarszym znanym gatunkiem jest Darwinylus marcosi z późnego albu w kredzie, którego to inkluzję znaleziono w bursztynie z Hiszpanii i który to należy już do podrodziny Oedemerinae. Inne mezozoiczne skamieniałości zaliczone początkowo do tej rodziny zostały później wyłączone poza jej obręb (są to m.in. rodzaje Necromera, Glypta i Yanqingia). Niepewna jest przynależność do tej rodziny dwóch nieopisanych jeszcze okazów z cenomańskiego bursztynu birmańskiego. Więcej danych dostarczają skamieniałości kenozoiczne. Z eocenu znane są odciski rodzajów Eumecoleus i Paloedemera oraz inkluzja w bursztynie bałtyckim sklasyfikowana we współczesnym rodzaju zalęszczyca (Oedemera). Z oligocenu znany jest odcisk opisany jako Ditylus lienharti, ale jego przynależność do rodzaju Ditylus, jak i całej rodziny jest kwestionowana.
Znaczenie Większość gatunków odgrywa pożyteczną rolę, rozkładając drewno i próchno, przyspieszając tym samym obieg materii oraz wzbogacając gleby, szczególnie w lasach. Do nielicznych gatunków notowanych jako szkodniki należą Nacerdes melanura i pniakowiec piłkorożny. Ten pierwszy został rozwleczony przez człowieka po portach i przystaniach całego świata, gdzie opada częściowo zanurzone konstrukcje, jak np. pale cumownicze i falochrony. Ten drugi może przechodzić rozwój w niezabezpieczonym przed wilgocią i grzybami drewnie budowli leśnych, np. paśników i ambon.
Przypisy