wymarciem na terenie Polski zagrożona jest też Oedemera croceicollis – halofilowi temu zagraża zanik słonawisk związany z melioracją i rekultywacją. Ogólnie większość polskich zalęszczycowatych to gatunki rzadkie, znane z nielicznych stanowisk. Gatunkom saproksylicznym zagrażają gospodarka leśna i pielęgnacja zieleni – szczególnie narażone są tu rodzaje Anogcodes (wymaga rozkładających się drzew dużej średnicy) i Ischnomera (kariofagi wymagające próchnowisk). Z kolei zanik kseroterm zagraża Oedemera flavipes i Oedemera podagrariae.
Taksonomia i ewolucja Takson ten wprowadził Pierre-André Latreille w 1810 roku pod nazwą Oedemerites. Obejmuje ponad 1500 opisanych gatunków. Według pracy z 2011 roku autorstwa 11 koleopterologów jego podział systematyczny przedstawia się następująco:
podrodzina: Polypriinae Lawrence, 2005 podrodzina: Calopodinae Costa, 1852 podrodzina: Oedemerinae Latreille, 1810 plemię: Asclerini Gistel, 1848 plemię: Ditylini Mulsant, 1858 plemię: Nacerdini Mulsant, 1858 plemię: Oedemerini Latreille, 1810 plemię: Stenostomatini Mulsant, 1858
Analiza filogenetyczna Davida Perisa z 2017 wskazuje że Polypriinae i Calopodinae są grupami siostrzanymi, tworzącymi razem klad bazalny względem Oedemerinae.