Parafia pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Pniewie – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu pułtuskiego, diecezji płockiej, metropolii warszawskiej.

Historia Parafię z dniem 6 lutego 1402 erygował biskup płocki Jakub z Korzkwi. Pierwszy kościół nosił wezwanie Najświętszej Marii Panny oraz świętych Szymona, Judy i Jana Chrzciciela. W 1418 kościół uzyskał odpusty papieskie. Świątynia została spalony przez Szwedów w 1656. W 1695 zbudowano, staraniem biskupa Andrzeja Załuskiego, kolejny kościół. Spłonął w Wielką Sobotę 1760. W 1771 kościół odbudowano dzięki fundacji biskupa Hieronima Szeptyckiego. Kościół był trzynawowy z dwoma wieżami, pokryty gontem, z obrazem św. Piotra i Pawła w ołtarzu głównym oraz obrazami Matki Bożej Różańcowej i św. Antoniego w ołtarzach bocznych. Wyposażenie stanowiły m.in. małe organy. Obok kościoła stała drewniana dzwonnica kryta gontem. Cmentarz kościelny był otoczony kamiennym parkanem. Kościół został uszkodzony przez wichurę. W 1872 wyremontowano go. Wszystkie wspomniane kościoły były drewniane. Stawiano je na wzniesieniu we wsi (po lewej stronie od zachowanej plebanii).