Nadzieja Dziemidowicz (ur. 24 lutego 1927, zm. 4 marca 2020) – białoruska więźniarka gułagu Stepłag, uczestniczka powstania więźniów w Kengirze.
Życiorys Ojciec Raman w latach 1914–1921 pracował w Stanach Zjednoczonych, a po powrocie w rodzinne strony kupił gospodarstwo koło Slonimia, gdzie zamieszkał z żoną i dziećmi. W 1939 roku, po wybuchu II wojny światowej Słonim, tak jak i pozostałe wschodnie ziemie Rzeczypospolitej został zajęty przez wojska sowieckie. Tuż przed wybuchem wojny niemiecko-sowieckiej ojciec został aresztowany przez radzieckie służby i trafił do więzienia w Słonimiu. Po wybuchu wojny i ucieczce strażników więźniowie zostali uwolnieni. Od 1941 roku Nadjeżda uczęszczała do białoruskiego gimnazjum w Słonimiu, co zabezpieczało ją przed wyjazdem na roboty do Niemiec. W 1943 roku wstąpiła do Związku Młodzieży Białoruskiej. W 1944 roku Słonim został ponownie zajęty przez wojska rosyjskie. W grudniu zaczęły się aresztowania członków związku i Nadzieja musiała się ukrywać. W 1948 roku rodzice wysłali ja razem z siostrą do krewnych w Kazachstanie. W międzyczasie, bo w 1945 roku ojciec został aresztowany za niepłacenie podatków i po krótkim pobycie w obozie zmarł. Matka, która musiała opiekować się dziećmi, odmówiła pracy w znajdującym się 21 km od domu tartaku i została aresztowana.