Dzieci musiały radzić sobie same. Najstarszy brat został za kontakty z partyzantką antybolszewicką skazany na 8 lat gułagu i wywieziony do Tomska.
Nadzieja Dziemidowicz podczas pobytu w Pietropawłowsku mieszkała u wuja. Ten z obawy przed aresztowaniem wyrzucił ją z domu. Znalazła pracę na kolei i ukończyła kurs rachunkowości. Potem pracowała w piekarni. 25 września 1949 roku została aresztowana i przez 4 miesiące przesłuchiwana i torturowana. Sąd w Baranowiczach skazał ją na 25 lat gułagu. Przebywała w więzieniu w Czelabińsku, a potem w obozie Karłag. Brała udział w powstaniu więźniów w Kengirze.
19 kwietnia 1956 roku, z powodu choroby zwolniona, wróciła do domu. Po przeniesieniu się do Kałodziszcz pracowała w zakładzie Horizon. Nie została zrehabilitowana.
Publikacje Swoje wiersze i wspomnienia opublikowała w książkach:
Век так ня будзе 2002 Успаміны сэрца майго 2006 Мы марылі дома спаткацца 2010 Кенгір 2012
Odznaczenia Medal 100-lecia Białoruskiej Republiki Ludowej – 2019
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1927 Kategoria:Zmarli w 2020 Kategoria:Więźniowie radzieckich łagrów Kategoria:Białorusini Kategoria:Uczestnicy powstania kengirskiego Kategoria:Odznaczeni Medalem 100-lecia Białoruskiej Republiki Ludowej