Na koniec kaznodzieja (często Leo Jud) podsumowywał omawiany temat po niemiecku.
Biblia zuryska została przetłumaczona z języków oryginału. Huldrych Zwingli zgromadził wokół siebie zespół hebraistów zajmujących się wykładaniem Biblii w którym znaleźli się Leo Jud, Konrad Pellikan, Heinrich Bullinger, Jacobus Ceporinus, Johannes Böschenstein i Johannes Oecolampadius. Zespół ten służył Zwingliemu radą w jego pracach translatorskich. Przekład bazował na częściowych wydaniach Marcina Lutra. Zwingli był nie tylko siłą napędową tego tłumaczenia, ale sam przetłumaczył Księgę Izajasza, Jeremiasza i Lamentacji. Wiosną 1529 roku do Nowego Testamentu dołożono proroków i apokryfy. Księgi prorockie z hebrajskiego przetłumaczyli zuryscy duchowni, apokryfy zaś Leo Juda, który korzystał z Septuaginty i Wulgaty.
W roku 1529 drukarz Christoph Froschauer opublikował Nowy Testament, a następnie poszczególne części Starego Testamentu, wraz z apokryfami nazywanymi przez katolików księgami deuterokanonicznymi. Edycja ta zwana „Biblią Froschauera” zawierała też przedmowę Zwingliego oraz streszczenia rozdziałów. Pełny przekład w jednym tomie ukazał się w roku 1531.