Hiszpańska konstytucja z 1869 roku – konstytucja o demokratycznym charakterze uchwalona w czerwcu 1869 roku przez , na którego czele stanął Francisco Domínguez Serrano. Rząd ten powstał po zwycięstwie roku i po opuszczeniu kraju przez królową Izabelę II. Konstytucja wprowadzała w Hiszpanii ustrój monarchii konstytucyjnej oraz gwarantowała, m.in. powszechne prawo wyborcze dla mężczyzn oraz wolność wyznania. Obowiązywała ona podczas panowania Amadeusza Sabaudzkiego, po którego abdykacji w 1873 roku proklamowano republikę. Została obalona ostatecznie wskutek zamachu stanu w 1874 roku. Zamach ten przyspieszył okres restauracji Burbonów na tron Hiszpanii, podczas którego została uchwalona nowa konstytucja w 1876 roku.
Rewolucja wrześniowa i wybory do Kortezów Ustawodawczych (styczeń 1869) W latach 1856–1868 na czele rządu stali na zmianę , należący do „” (moderados), o konserwatywnym nastawieniu, i , który należał do i stworzył koalicję polityczną o nazwie Unia Liberalna (). Jednak zmarł w 1867 a w 1868 roku.