17 września 1868 roku wybuchły przewroty wojskowe przeciwko rządowi i izabelińskiej monarchii. nazwano „chwalebną” – La Gloriosa. Doprowadziła ona do obalenia królowej Izabeli II, a wraz z nią panowania Burbonów. Królowa Izabela opuściła Hiszpanię i udała się wraz z małoletnim synem Alfonsem na emigrację do Francji. Rewolucja zapoczątkowała burzliwy okres .
W pierwszym okresie po władza spoczywała w ręku koalicji złożonej z , unionistów (członków ) i demócratas monárquicos, czyli demokratów, którzy optowali za monarchią (tzw. ). Ich celem było stworzenie silnego, praworządnego, umiarkowanego społecznie, ale w zdecydowany sposób laickiego państwa. Zakładano, że porządek społeczny oraz prestiż międzynarodowy Hiszpanii mogą być zagwarantowane jedynie dzięki monarchicznej formie rządów. 8 października 1868 roku powstał , na czele którego stanął generał Francisco Domínguez Serrano, sympatyk progresistas, wraz z generałem Juanem Priem.
15 stycznia 1869 roku odbyły się wybory do Kortezów Ustawodawczych, które uważane są za pierwsze prawdziwe powszechne wybory w historii Hiszpanii.