Przeprowadzono je według bardzo demokratycznej ordynacji, przyznającej prawo głosu każdemu Hiszpanowi powyżej 25 roku życia (prawo głosu posiadali jedynie przedstawiciele płci męskiej).
Większość w parlamencie uzyskały ugrupowania rządzące: 236 deputowanych na 381 miejsc. Znaczną reprezentację uzyskała jednak też opozycja: republikanie zdobyli 85 miejsc a karliści 20. Karliści uzyskali silne poparcie w prowincjach baskijskich i Nawarze, natomiast Republikanie ogromną liczbę głosów uzyskali w ośrodkach miejskich położonych w pasie śródziemnomorskim. Strefy poparcia – zarówno republikanów, jak i karlistów – stanowiły jednocześnie najbardziej zapalne strefy, gdzie będzie występowało najsilniejsze zagrożenie dla stabilizacji nowych porządków politycznych.
Wielkimi zwycięzcami wyborów zostały dwie partie: , która otrzymała 81 mandatów i z 69 deputowanymi. Jednak członkom tych klubów, jak i monarchistom, daleko było do całkowitej jedności. Wewnętrzne podziały i niezdolność do kompromisu wewnątrz kolacji, były głównymi powodami, które doprowadziły do klęski porządku, który wyłonił się z .