Zainicjowano politykę produkcji i dywersyfikacji w celu ograniczenia nadmiernych dostaw kawy, a także rozpoczęto działania promocyjne w celu zwiększenia konsumpcji.
Funkcjonowanie tych umów pomogło w latach 1963–1972 utrzymać względnie stabilne ceny, a produkcja i konsumpcja stały się bardziej zrównoważone. Zmiany w strukturze podaży i popytu, powodujące wzrost cen, doprowadziły w 1973 roku do załamania systemu kwot, który spowodował potrzebę ponownego renegocjowania umowy.
Międzynarodowa Umowa w Sprawie Kawy z 1976 roku Na tle sytuacji rynkowej, radykalnie odmiennej od tej, która panowała podczas negocjacji umów z 1962 roku i 1968 roku powstał pomysł renegocjowania umowy. Finał negocjacji nad ustawą nastąpił w 1975 roku, a ustawa weszła w życie rok później.
Jej celem było wprowadzenie szeregu nowych postanowień, w celu wzmocnienia i poprawy funkcjonowania organizacji, a także utrzymanie wielu postanowień, które okazały się skuteczne podczas poprzednich umów.
Jedną z głównych nowych cech umowy z 1976 roku było to, że zezwalała ona na zawieszanie kwot, jeżeli ceny były zbyt wysokie, i ich ponowne wprowadzenie, jeśli ceny stały się zbyt niskie.
Międzynarodowa Umowa w Sprawie Kawy z 1983 roku Cechy ekonomiczne umowy z 1983 roku Nowa umowa zawierała szereg punktów ekonomicznych: