mały|321x321px|Grób profesora Edmunda Lipińskiego na Cmentarzu Bródnowskim. Edmund Lipiński (ur. 3 sierpnia 1922 w Nieświeżu, zm. 2 sierpnia 1990 w Warszawie) – polski energoelektronik, profesor nadzwyczajny Politechniki Warszawskiej.
Życiorys Syn Jana i Józefy, ukończył Gimnazjum i Liceum im. Tadeusza Kościuszki w Łucku. Podczas II wojny światowej pracował fizycznie, po zakończeniu wojny znalazł się w Lublinie, gdzie został zmobilizowany i przez dwa lata służył jako kierowca w Samodzielnej Kompanii Podwozu 11 Dywizji Piechoty, należał do Związku Młodzieży Polskiej. W 1947 przeszedł do rezerwy i pracując w lubelskim Instytucie Filmów Oświatowych uczył się w Liceum dla Dorosłych, gdzie w 1949 zdał maturę. Przeprowadził się do Warszawy, gdzie rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Szkoła Inżynierska im. Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda. Od 1950 równocześnie pracował w Zakładzie Matematyki Stosowanej Katedry Matematyki Politechniki Warszawskiej jako zastępca asystenta, w 1951 włączono Szkołę im. Wawelberga i Rotwanda w struktury Politechniki Warszawskiej, od 1953 był asystentem. Od 1954 był starszym asystentem w Katedrze Miernictwa Elektrycznego, studia ukończył w 1955. W 1957 został adiunktem, w 1961 uzyskał patent za wynalezienie woltomierza elektrostatycznego i nowego typu galwanometru balistycznego.