Iwan Nikiticz Koniew (ros. Иван Никитич Конев, ur. we wsi Szeszminskaja Kriepost’ w guberni kazańskiej (obecnie w rejonie czeriemszańskim w Tatarstanie), zm. 19 listopada 1983 w Kujbyszewie) – radziecki generał major, Bohater Związku Radzieckiego (1944).
Życiorys Urodził się w rosyjskiej rodzinie chłopskiej. Do 1913 skończył 6 klas, 1915–1916 pracował w Baku, od maja 1916 służył w rosyjskiej armii. Skończył szkołę podchorążych i został młodszym podoficerem, w grudniu 1917 został zdemobilizowany. Później pracował w gminnym komitecie wykonawczym w powiecie bugulmińskim (gubernia samarska) jako sekretarz, w styczniu 1918 ochotniczo wstąpił do oddziału Czerwonej Gwardii w Bugulmie. Od czerwca 1918 służył w Armii Czerwonej, we wrześniu 1918 został pomocnikiem dowódcy kompanii w 240 pułku piechoty. Walczył w wojnie domowej w Rosji na Froncie Wschodnim przeciw armii Kołczaka, w 1920 przerzucony na Front Zachodni do walki z polską armią. Od 1920 należał do RKP(b). Od lipca 1921 służył w oddziale szkolnym Wyższej Wojskowej Szkoły Syberii jako pomocnik dowódcy kompanii i kwatermistrz oddziału, w styczniu 1922 został komendantem 24 Omskiej Szkoły Piechoty, a w listopadzie 1922 kwatermistrzem szkoły dywizyjnej, później skarbnikiem wydziału zaopatrzenia wojskowego 29 Dywizji Piechoty Syberyjskiego Okręgu Wojskowego.