Po wojnie do 1946 był nawigatorem 12 gwardyjskiego pułku lotnictwa bombowego Sił Powietrznych Floty Bałtyckiej, w 1951 ukończył Akademię Wojskowo-Powietrzną w Monino i został nawigatorem 2 Gwardyjskiej Dywizji Lotniczej Sił Powietrznych Floty Czarnomorskiej, 1954-1955 był głównym nawigatorem Sił Powietrznych Floty Czarnomorskiej. W 1955 był głównym nawigatorem Sił Powietrznych Floty Północno-Bałtyckiej, od lutego do grudnia 1956 głównym nawigatorem 9 Korpusu Lotnictwa Myśliwskiego Sił Powietrznych Floty Bałtyckiej, a od grudnia 1956 do kwietnia 1974 głównym nawigatorem lotnictwa całej Marynarki Wojennej ZSRR, następnie odszedł do rezerwy. Później pracował w Państwowym Naukowo-Badawczym Instytucie Systemów Lotniczych. 17 sierpnia 1971 otrzymał tytuł zasłużonego nawigatora wojskowego ZSRR. Został pochowany na Cmentarzu Mitińskim w Moskwie w Moskwie. Jego imieniem nazwano ulice w Ertilu i w jego rodzinnej wsi.
Awanse młodszy porucznik (21 czerwca 1943) porucznik (3 listopada 1943) starszy porucznik (17 maja 1944) kapitan (1 listopada 1944) major (20 stycznia 1949) podpułkownik (3 listopada 1952) pułkownik (30 marca 1957) generał major lotnictwa (22 lutego 1963)