Zamek wrócił w ręce krzyżackie w lutym 1411 roku po podpisaniu Pokoju toruńskiego. W 1419 roku przy zamku wzmiankowano most łyżwowy przez Wisłę. Po wojnie golubskiej podpisano w 1422 roku pokój mełneński, w którym zmuszono Krzyżaków do rozebrania warowni. Demontaż obiektu nastąpił w latach 1423–1424.
26 lipca 1935 roku ruiny zamku wpisano do rejestru zabytków nieruchomych.
Obecnie ruiny zamku znajdują się na terenie prywatnym.
Architektura Zamek wzniesiono na niewielkim półwyspie utworzonym przez zakole Wisły. Zamek zbudowano na rzucie kwadratu o boku długości ok. 35 metrów. Był on otoczony prostokątnym murem i fosą o szerokości 19 m i głębokości 5,5 m. W skład wewnętrznej zabudowy wchodziły cztery skrzydła skupione wokół dziedzińca. Największe skrzydło było skierowane na południe. Mieściło się tam zakonne dormitorium. Pod północną częścią gospodarczą skrzydła wschodniego mieściła się sklepiona piwnica, gdzie ulokowano hypocaustum. W skrzydle zachodnim prawdopodobnie mieściła się kuchnia. W północnym skrzydle mieściło się mieszkanie komtura (na piętrze) i izba dla straży (na parterze). Wjazd do zamku prowadził przez most i szyję międzymurza do bramy, a stamtąd na dziedziniec. W północno-wschodniej części warowni mieściła się drewniana studnia. Studnia miała wymiary 1,5 x 1,5 m i głębokość 5,5 m.