Zakończenie ma podobną formę jak wstęp, z narratorem trzecioosobowym, protagonistka rozmawia w nim z synem, po czym następuje wyniesienie ciała zmarłego.
Delibes ogranicza elementy kompozycji utworu: akcję – do wspomnień kobiety, czas – wspomnienia te trwają mniej więcej pięć godzin czasu rzeczywistego (choć odnoszą się do całego jej dotychczasowego życia), miejsce – do pokoju, w którym czuwa (choć we wspomnieniach jest także na przykład w Madrycie i na plaży) i liczbę bohaterów – przez większość powieści jest to wyłącznie Carmen (choć sama przywołuje ich wielu).
Styl utworu Odtworzenie autentycznego sposobu wypowiadania się postaci Carmen było możliwe dzięki zastosowaniu wielu różnorodnych środków stylistycznych charakterystycznych dla mowy potocznej: trybu rozkazującego, wykrzykników, wołaczy, powtórzeń, przysłów i maksym, nieścisłości, elips, emfaz, eufemizmów, zgrubień, zdrobnień, błędów, między innymi. Zdania są długie, często niedokończone, a jego części oddzielone licznymi przecinkami.