przekład Maciej Płaza. Korsarze jednak obdarzali załogę tak wielką swobodą, że pięć dni później główny bohater, którego imienia nie poznajemy przez całe opowiadanie, samotnie ucieka w szalupie ze statku.
Bohater dryfuje po Pacyfiku, gdzieś na południe od równika. Pewnego razu po obudzeniu się zauważa, że jest „na poły wessany w śluzowatą breję, która rozlewała się aż po horyzont piekielnym, czarnym, rozfalowanym monotonnie bagniskiem”Dagon, str. 9, Zgroza w Dunwich i inne przerażające opowieści, zbiór opowiadań; Wydawnictwo Vesper, 2012; przekład Maciej Płaza. Breja okazuje się być gruntem nowej wyspy, która przypuszczalnie wyszła spod powierzchni wody wskutek aktywności wulkanicznej.
Po trzech dniach czekania na to, aż ląd tajemniczej wyspy utraci swoją lepkość, bohater wyrusza w stronę odległej góry na wyspie w celu poszukiwania pomocy. Podczas podróży na szczyt wzgórza dręczą go senne koszmary. Gdy dociera nocą na miejsce widzi w dole ogromną przepaść. Bohater schodzi w dół urwiska, gdzie po drugiej stronie wypełnionej wodą skarpy, w świetle Księżyca spostrzega obelisk z wyrzeźbionymi petroglifami przedstawiającymi morskie zwierzęta oraz sceny plemienne. Postacie przedstawione na obelisku wydają się posiadać zarówno ludzkie, jak i rybie cechy.