Język sangir, także: sangi, sangih, sangihé (sangihe) – język austronezyjski używany przede wszystkim w prowincji Celebes Północny w Indonezji. Jego użytkownicy zamieszkują wyspy Sangir, zajmujące obszar pomiędzy półwyspem Minahasa a filipińską wyspą Mindanao. Posługuje się nim 500 tys. osób z ludu Sangir (w Indonezji i na Filipinach).

Należy do grupy języków filipińskich. Na płaszczyźnie słownictwa wykazuje wpływy języków ternate i hiszpańskiego, a także niderlandzkiego i malajskiego (który posłużył też jako pośrednik w zapożyczaniu wyrazów sanskryckich, portugalskich i arabskich). Powszechna jest wielojęzyczność. W użyciu są również języki indonezyjski (język edukacji i kontaktów formalnych) oraz malajski miasta Manado (lingua franca), które wywierają wpływ na sangir. Wielu użytkowników języka sangir zamieszkuje nadbrzeżny obszar Mindanao i okoliczne wyspy (gdzie wyemigrowali w XX w.) oraz nadbrzeżny obszar półwyspu Minahasa i północną część Moluków (m.in. Halmaherę).

Składa się z pięciu dialektów, są to: manganitu (tamako), tabukang (tabukan); taruna (tahuna) – z wyspy ;