dialekty wysp Siau (Sjauw) i Tahulandang (Tagulandang). Dialekt manganitu jest stosowany w edukacji i piśmiennictwie. Nazwy „sangir” i „sangihe” są używane zamiennie, przy czym w tekstach lingwistycznych dominuje ta pierwsza forma. Forma „sangihe” pochodzi z dialektów południowych. Nazwa „sangil” (lub sangiré) występuje na Filipinach i odnosi się do ludności, która przybyła na Filipiny kilkaset lat temu; ich język (15 tys. użytkowników) jest rozpatrywany odrębnie, ale bywa też uważany za dialekt sangir.

Na wyspach Sangir i Talaud rozwinęły się hierarchiczne poziomy mowy. Istnieje także rejestr tabu zwany bahasa sasahara (używany na morzu, w lesie czy podczas obrzędów leczniczych).

Odnotowano, że zaczął być wypierany przez malajski miasta Manado. Już w latach 80. XX w. nie odgrywał dominującej roli w mieście . Malajski bywa przyswajany jako pierwszy język (zwłaszcza w Tahuna i Manado oraz w przypadku małżeństw mieszanych). Na Filipinach w użyciu jest również język cebuański.