Pierwsza części książki zatytułowana „Niewolnictwo” rozpoczyna się dygresją Montejo na temat nieba, afrykańskich bóstw i prawdziwej, według niego, przyczyny niewolnictwa. Swoją opowieść rozpoczyna od dzieciństwa – kiedy się urodził, skąd się wzięło jego imię i kim byli jego rodzice chrzestni. Opowiada o złym traktowaniu niewolników, o pracy w cukrowniach i o ich bezwzględnych właścicielach. Wspomina życie w czworakach i osoby w nich mieszkające. Nawiązuje do zwyczajów locumi oraz congo. Tłumaczy grę w „monte” i tańce „yuka” i „mani”. Przywołuje w pamięci smaki, zapachy i kobiety.
Później Montejo przechodzi do opowieści o okresie, który z pewnością go ukształtował – o życiu w lesie. Tłumaczy, co musiał zrobić, aby przeżyć. Dzieli się wiedzą o roślinach leśnych i ich leczniczych właściwościach. Opowiada o mieszkaniu w jaskini, o niebezpiecznych wężach „majá” i innych zwierzętach, jakie napotkał na swojej drodze. Ta część jego życia jest historią o wolności i całkowitej niezależności.