Przeważnie szmaragdowce połykają owoce w całości, czasem zgniatają je dla wydobycia soku. Żerują na wszystkich piętrach roślinności, od koron drzew po podłoże. Pokarmu szukają wśród kwiatów i listowia, na korze gałęzi i pnia drzewa, w różnych zagłębieniach i szczelinach. W nasadzeniach obcej dla Nowej Zelandii sosny (Pinus) szmaragdowce żerują na ziemi częściej niż w rodzimych lasach. W okresie lęgowym szmaragdowce żerują samotnie. Poza nim przeważnie czynią podobnie; mimo że kilka ptaków może szukać pokarmu na jednym drzewie, każdy z nich broni swojego terenu w jego obrębie. Na wyspach Tiritiri Matangi zaobserwowano dominację samców względem samic w kolejności dostępu do pożywienia.
Lęgi Okres lęgowy trwa głównie od września do stycznia, choć pisklęta obserwowano nawet na początku maja, a podloty – na początku kwietnia. Szmaragdowce zwyczajne wyprowadzają niekiedy dwa lęgi w roku, zdarzają się również lęgi zastępcze. Na wyspach Poor Knights lęgi trwają od września do grudnia (najwięcej zniesień przypada na okres od połowy października do połowy listopada), na Wyspach Trzech Króli prawdopodobnie w podobnym czasie.