Jednakże pewnego dnia tajemniczo zniknęła właśnie w okolicy górnego biegu rzeki (kawa-kami) i dlatego nazwano ją „Kawakami Gozen”Gozen → tu: tytuł grzecznościowy, wyrażający szacunek, używany w przeszłości w stosunku do osób wysokiej rangi, arystokratów.. Wdzięczni wieśniacy uczcili „boginię papieru”, budując chram o nazwie Okamoto Ōtaki.
Według legend, kobieta mogła pochodzić z Korei lub Chin. W tym czasie wiele osób z Chin docierało do Japonii poprzez Koreę, przynosząc ze sobą nowe techniki, które później stawały się japońskim rzemiosłem. Jednym z przybyszów, który około 610 roku przekazał metody wytwarzania papieru i atramentu był koreański mnich buddyjski o japońskim imieniu Donchō. Wspomina o tym jedna z dwóch najstarszych kronik Nihon-shoki, napisana w 720 roku.
Patron i propagator buddyzmu, książę Shōtoku (574–622) był regentem, kiedy papier dotarł do Japonii. Książę uznał, że jest on niezbędny do kopiowania (shakyō) i rozpowszechniania sutr. Wymagało to bardzo dużych ilości papieru, przyspieszyło rozwój uprawy kōzo oraz odmiennych technik wytwarzania w zależności od regionu kraju. Papier stał się także przydatny dla systemu rejestracji rodzin przez władze, które zmierzały do osiągnięcia centralizacji kraju.