W VIII wieku cesarzowa Kōken (Shōtoku) zamówiła milion małych (15–20 cm wysokości) drewnianych pagód (hyakuman-tō), z których każda zawierała zwój wydrukowany na papierze washi z buddyjskim tekstem modlitwy darani. Zostały one rozprowadzone do dziesięciu największych świątyń w całym kraju jako dziękczynienie za stłumienie buntu (Oshikatsu no ran) jej doradcy Nakamaro Fujiwary (inaczej: Emi no Oshikatsu, 706–764) w 764 roku. Teksty te są najwcześniejszymi, udokumentowanymi przykładami druku wykonanego techniką drzeworytu w Japonii.

W okresie Heian (794–1185) nastąpił rozwój kultury arystokracji. Stworzono pismo sylabiczne kana, co ułatwiło pisanie i czytanie różnych form literatury i zwiększyło zapotrzebowanie na papier. W związku z tym wprowadzono metodę robienia papieru w stylu japońskim o nazwie nagashi-suki. Dzięki tej metodzie faktura i trwałość washi znacznie się poprawiły i stały się bardziej miękkie i mocniejsze. Wprowadzono kolory: indygo, murasaki (fiolet), beni (czerwień), opracowano także recykling papieru, stosując technikę suki-kaeshi. Zużyte papiery rozpuszczano i ponownie przetwarzano.

W okresie Kamakura (1192–1333), rozwoju kultury samurajskiej, washi służył m.in.