do prezentów wymienianych między wojownikami.

W okresie Edo (1603–1867), wraz z rozwojem kultury mieszczańskiej, washi szybko rozprzestrzenił się w całej Japonii. Doskonalenie techniki drzeworytu służyło nie tylko ilustratorom pracującym dla siogunatu, ale także rzemieślnikom i artystom tworzącym gazety kawara-ban i „obrazy przemijającego świata” ukiyo-e, nishiki-e. W miarę wzrostu popytu wiele domen feudalnych (hanów) zaczęło zakładać własne wytwórnie papieru. Było to korzystne także dla rolników, gdyż mogli dorobić w zimie, wykorzystując czas wolny od zajęć rolniczych.

W okresie Meiji (1867–1912) Japonia zaczęła importować zachodnie papiery wytwarzane z pulpy, co doprowadziło do modernizacji systemu produkcji papieru. Pomimo presji producentom washi udało się utrzymać taką samą wielkość produkcji. Punktem zwrotnym był okres szybkiego wzrostu gospodarczego po II wojnie światowej. Postęp mechanizacji szybko przyspieszył produkcję masową, co spowodowało spadek produkcji ręcznej.

Obecnie jednak zaczęto zwracać uwagę na cenne zalety washi: wyjątkowość, elastyczność i trwałość.