W 1918 jako reprezentant Związku Górników ZZP był członkiem Rady Robotniczej w Dortmundzie.

Na Mazury powrócił w czerwcu 1919. Współpracował wówczas z polskim wywiadem i uczestniczył w akcji propagandowej na rzecz przyłączenia Mazur do Polski. Współpracował wówczas z pismem ''Mazur'', w którym zamieszczał artykuły pod pseudonimem Jonek z Buku. W 1920 został aresztowany przez Niemców pod zarzutem zdrady stanu. Uniewinniony przez sąd z powodu braku dowodów w listopadzie 1920 musiał opuścić obszar plebiscytu. Osiedlił się początkowo w Toruniu, gdzie pracował w Związku Zawodowym Robotników Rolnych i Leśnych ZZP. Działał także politycznie najpierw w NSR a następnie w Narodowej Partii Robotniczej w której był m.in. członkiem Zarządu Wojewódzkiego oraz Rady Naczelnej. Z ramienia NPR był także radnym miasta Torunia oraz przez kilka lat sędzią pokoju. Następnie mieszkał i pracował jako dyrektor Kasy Chorych w Nowym Mieście Lubawskim (1924–1930). Był także w tym mieście członkiem Ochotniczej Straży PożarnejTadeusz Oracki, Słownik biograficzny Warmii, Mazur i Powiśla XIX i XX wieku, Warszawa 1983.. Po przeniesieniu się do Lubawy pracował w biurze adwokackim, a następnie utrzymywał się z zasiłku dla bezrobotnych i niewielkiej renty przyznanej za pracę w Zagłębiu Ruhry (1930–1939).