Po wybuchu II wojny światowej aresztowany przez gestapo. Następnie deportowany do pracy w gospodarstwie rolnym niedaleko Iławy, a potem skierowany jako stolarz do budowy fabryki amunicji w Łęgnowie koło Bydgoszczy. (1939-1940). Dzięki staraniom rodziny skrajnie wyczerpany został zwolniony. Wojnę przeżył na terenie Generalnej Guberni w Biłgoraju, gdzie pracował jako stolarz. Po powrocie na Mazury w 1946 pracował w Ubezpieczalni Społecznej w Szczytnie. Od 1946 roku był członkiem Stronnictwa Ludowego. Jednocześnie pełnił funkcję przewodniczącego Powiatowej Rady Narodowej w Szczytnie. Bronił miejscową ludność mazurską przed szabrem i bandytyzmem. W listopadzie 1948 wraz z Gustawem Leydingiem (młodszym) i Romanem Bołtaczem oskarżony został niesłusznie o wysyłanie rodzin mazurskich do Niemiec. Po 7 miesiącach aresztu sprawę umorzono. Zmarł nie doczekawszy się wyrównania wyrządzonej mu krzywdy.

Pochowany na cmentarzu ewangelickim (obecnie obiekt parkowo-cmentarny), przy ul. Piłsudskiego w Szczytnie, grób obecnie nie istnieje.

Odznaczenia Odznaczony Medalem Niepodległości (1938).