Powstanie w Czeczenii w latach 1940–1944 (w rosyjskiej historiografii znane również jako powstanie Chasana Israiłowa) – powstanie ludności miejscowej w Czeczeńsko-Inguskiej i Dagestańskiej Autonomicznej Socjalistycznej Republice Radzieckiej przeciwko władzom sowieckim. Wybuchło na początku 1940 r. pod wodzą Chasana Israiłowa, osiągnęło swoje apogeum w 1942 r. podczas niemieckiej inwazji na Kaukaz Północny, a zakończyło się na początku 1944 r. masową koncentracją i deportacją Wajnachów (Czeczenów i Inguszów) z ich ojczystych ziem, połączoną z przymusowym osiedlaniem w wybranych miejscach na całym terytorium ZSRR, w wyniku czego zginęło co najmniej 144 000 cywilów. Jednak rozproszony opór partyzantów w górach utrzymywał się jeszcze przez kilka kolejnych lat.

Początek Pod koniec 1939 r., zachęcony radzieckimi porażkami w wojnie z Finlandią, były komunistyczny intelektualista Chasan Israiłow i jego brat Hussein założyli bazę partyzancką w górach południowo-wschodniej Czeczenii, gdzie pracowali nad zorganizowaniem zjednoczonego ruchu partyzanckiego, aby przygotować masowe, skoordynowane zbrojne powstanie przeciwko Sowietom. Na początku lutego 1940 r. rebelianci Israiłowa przejęli kontrolę nad kilkoma aułami w obwodzie szatojskim. Rebeliancki rząd zainstalował się w rodzinnej wiosce Israiłowa, Gałanczoż.