Następnie powstańcy pokonali represyjne oddziały NKWD skierowane przeciwko nim, zdobywając na nich nowoczesną broń.
Israiłow wiele razy uzasadniał swoją decyzję o rozpoczęciu zbrojnej walki przeciwko ZSRR:
Po inwazji Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 r. bracia Ismaiłowie zwołali 41 kolejnych spotkań w celu rekrutacji lokalnych zwolenników walki z Sowietami pod nazwą „Tymczasowy Ludowy Rząd Rewolucyjny Czeczenii-Inguszetii”, a pod koniec lata tego roku mieli już ponad 5000 partyzantów i co najmniej 25 000 sympatyków zorganizowanych w pięciu okręgach wojskowych obejmujących Grozny, Gudermes i Małgobek. Na niektórych obszarach do 80% mężczyzn było zaangażowanych w powstanie. Wiadomo, że Związek Radziecki stosował naloty dywanowe przeciwko powstańcom, powodując straty przede wszystkim wśród ludności cywilnej. Zmasowane radzieckie naloty bombowe dwukrotnie dotknęły wioski górskie w Czeczenii-Inguszetii wiosną 1942 r., całkowicie niszcząc kilka ałtów i zabijając większość ich mieszkańców, w tym dużą liczbę osób starszych i dzieci.