Orlice – nowela Kazimierza Przerwy-Tetmajera, opublikowana w roku 1904 w drugim tomie cyklu Na skalnym Podhalu.
Fabuła Stary Kuba Kopiński, biedny gospodarz z Poronina, miał trzy córki: Różę (dwudziestolatkę), Ulkę (rok młodszą) i Wiktę (siedemnastolatkę). Jego żona (z domu Capkówna) zmarła przy porodzie. Ponieważ jego niewielkie grunta orne znajdowały się na terenie zalewowym, zwano go Wodnym Kubą, a wszyscy czworo często przymierali głodem. Pewnego dnia na jesieni Kuba postanowił porzucić gospodarstwo i udać się z córkami w Tatry. Przeprawili się przez Wschodnie Żelazne Wrota, po czym urządzili sobie kryjówkę w kolebie blisko Stawku pod Kościołkiem i zajęli się zbójnictwem. Dokonywali kradzieży i rozbojów, niekiedy połączonych z morderstwami; chociaż Wikta okazała się mało przydatna, Ulka przejawiła znaczny talent do włamań, a Róża szybko rozsmakowała się w przemocy i zaczęła przewodzić napadom. Późną jesienią, przy ciężkim załamaniu pogody, pewien strzelec ze Sławkowa wytropił rodzinę po śladach na śniegu, ale zasnął z zimna i wyczerpania, a zbójniczki obezwładniły go.