Jan Pawlak (ur. 17 września 1911 w Kaliszu, zm. 2 stycznia 1989) – polski prawnik i działacz polityczny ruchu ludowego, sędzia, prezes Sądu Najwyższego w latach 1967–1981.
Życiorys Pochodził z rodziny chłopskiej, syn Jana i Heleny. W 1930 ukończył Gimnazjum im. A. Asnyka w KaliszuWedług strony BIP IPN Jan Pawlak ukończył gimnazjum humanistyczne w Sieradzu i miał się urodzić w miejscowości Kalisk, przy czym miejscowość o takiej nazwie nie jest znana.. W latach 1931–1939 pracował w administracji Sądu Grodzkiego w Sieradzu. W 1936 rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.
Podczas okupacji niemieckiej pracował w Warszawie, początkowo jako robotnik w firmie „Wspólna Praca” (1940), a później jako pracownik umysłowy w prywatnym przedsiębiorstwie „Emilia Kobyłko” (1940–1944). W 1944 uzyskał tytuł magistra prawa na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. Uczestniczył w powstaniu warszawskim, żołnierz VI zgrupowaniaAutorzy Słownika biograficznego działaczy ruchu ludowego nie precyzują, co to było za zgrupowanie wojskowe, ani jakiej organizacji było podporządkowane. Być może był to Batalion Golski albo Batalion Bełt Armii Krajowej.. W latach 1944–1945 był robotnikiem w Introligatorni „P. Wylężałek” w Częstochowie.