W październiku 1104 Roger wyruszył na Gargano, aby rozprawić się z Wilhelmem, hrabią Monte Sant’Angelo. Możny ten zrzucił był zależność od księcia Apulii i złożył hołd cesarzowi bizantyjskiemu. W wyniku zdobycia twierdz Gargano, Wilhelm został upokorzony przed księciem. Roger odebrał mu tytuł i szlachectwo oraz wygnał z państwa.
Polityka gospodarcza Roger zezwalał na bicie monet pomniejszym panom. Źródła potwierdzają co najmniej dwa przywileje dla bicia własnej monety, które Roger udzielił Fulkowi z Basacers i Mansonowi, wiceksięciu Amalfi. Książę prowadził ambitną politykę gospodarczą. Przywrócił przywileje celne dla Amalfi oraz rozpoczął intensywną urbanizację Mezzogiorno, przyznając prawa lokacyjne kolejnym miastom i sprowadzając zasadźców, gł. Lombardów. Mając przyznane prawo wolnej inwestytury, prowadził ją zgodnie z oczekiwaniami papieża. W 1090 podjął wspólnie z Urbanem II instalację Brunona Kartuza na arcybiskupa w Reggio.
Życie prywatne W 1092 został ożeniony z Adelą, córką Roberta I Fryzyjskiego, hrabiego Flandrii, wdową po Kanucie IV Świętym, królu Danii. Urodziła mu trzech synów:
Ludwika (zm. sierpień 1094), Wilhelma (1095–1127) – ks. Apulii i Kalabrii oraz Amalfi, Guiscarda (zm. sierpień 1108)