Aby nie zepsuć wrażenia realizmu, unikano zmian dekoracji na oczach widza, stosując podział akcji na odsłony, a niekiedy triki, takie jak zaciemnienie sceny..
Kompozycja i ruch sceniczny Książę patrzył na kompozycję sceniczną z malarskiego punktu widzenia. Stanowczo opowiadał się przeciw symetrycznemu porządkowaniu sceny, które było charakterystyczne dla teatru weimarskiego. Wiedział, że taka kompozycja niszczy dynamizm obrazu i dopuszczał ją tylko w uzasadnionych przypadkach, np. w celu wyciszenia emocji lub stworzenia efektu surowego ascetyzmu. Unikał regularnych zgrupowań, ustawiania rzędu aktorów równolegle do rampy, przemieszczania się na scenie po linii prostej, zajmowania miejsca przez aktora dokładnie w centrum sceny.. Różnicowano poziomy, stosując system podestów i schodów. Pokoje i komnaty często pokazywano ustawione ukośnie do widza. Umiejętnie grano światłem i mrokiem, ciszą i kakofonią dźwięków nakładających się na siebie..