Najczęściej do inscenizacji wybierał klasykę niemiecką i europejską. Podczas pobytu w Warszawie trupa zaprezentowała Juliusza Cezara, Wieczór trzech króli, Zimową opowieść Shakespeare’a, Zbójców, Marię Stuart, Obóz Wallensteina, Śmierć Wallensteina, Picollomini oraz Wilhelma Tella Schillera, Chorego z urojenia Moliera. Grano codziennie, niekiedy nawet po dwa lub trzy spektakle.
Najczęściej prezentowano Schillera i Shakespeare’a, korzystano także z dorobku Kleista, Grillparzera, Moliera, Byrona, Bjørnsona, Goethego, Ibsena, Lessinga. Najpopularniejsze sztuki wystawiane podczas tras objazdowych to Juliusz Cezar, Opowieść zimowa i Wilhelm Tell..
Realizm detalu Twórcy dbali nawet o drobne środki akustyczne i wizualne – odtwarzano echo niosące się po wielkich salach czy szmer fontanny. Dążono do uwidocznienia ognia armatniego w bitwach i liczono sekundy, kiedy powinien zabrzmieć grzmot. Flagi na scenie rzeczywiście powiewały poruszane wiatrem. Nie wahano się także pokazywać rzeczy nieprzyjemnych, jak martwe konie po bitwie czy zapach zatrutych świec, rozchodzący się po sali.