Pozwalało to także na lepsze efekty podczas przedstawień wyjazdowych, gdzie zatrudniano lokalnych statystów, których należało przeszkolić. Dbano, by rozstawienie tłumów było urozmaicone, unikano równomierności w postawie, zwalczano mechanizację i bierność..
Władysław Bogusławski tak opisywał grę statystów w Juliuszu Cezarze: Z kolei Antoniusz zabiera głos, ale nikt go nie słucha. W rozrzuconych malowniczo po placu gromadkach żywo gestykulujących, mowa widocznie tylko o Brutusie: ludzie sobie komentują to, co słyszeli i w czym ich zresztą od czasu do czasu sam mówca utwierdza, powtarzając: „Brutus jest prawym człowiekiem”... W miarę wzmagania się podstępnej wymowy przyszłego triumwira serce ludu zwraca się znów ku temu, którego przed chwilą potępiło dla nowego bożyszcza… To, co się od tej chwili dziać zaczyna na scenie (t.j. od chwili pokazania zwłok Cezara) świadczy do jakiego stopnia doskonałości może być doprowadzona w mise en scene twórcza pomysłowość artystycznego kierownictwa.