Około trupa Juliusza Cezara odgrywają się kompletne nieme epizodyczne dramaty: tu starzec wsparty na kiju staje koło zamordowanego, potrząsa siwą głową i w milczeniu łzy ociera; tam młoda kobieta klęka około noszów, pokazuje dzieciom martwe ciało i całuje kraj płaszcza okrywającego dostojne zwłoki; ówdzie znów młodzieniec załamuje ręce z rozpaczą i pięścią wygraża w stronę dokąd Brutus odszedł – zewsząd cisną się masy, chcąc raz jeszcze zobaczyć twarz Cezara dotknąć się ran; – ich szmer, tumult, zamieszanie, gwałt, krzyk rośnie potęguje się, a nad nimi grzmi zwycięski głos AntoniuszaWładysław Bogusławski, Teatr meiningeński i reforma sceny,, [w:] „Echo muzyczne i teatralne”, Warszawa 1883. Cytat za: .. mały|Helene von Heldburg – żona księcia, aktorka i nauczycielka aktorstwa Dbano o odpowiednie nagłośnienie tłumu, który inaczej brzmi z daleka, inaczej z bliska. Wrażenie głosów dobiegających z zamknięcia osiągano np. każąc statystom krzyczeć, usta przyciskając do materaców. Dbano też, żeby tłum statystów różnie wyglądał i zachowywał się, zależnie jaką epokę odtwarzał: inaczej zachowywali się górale z Wilhelma Tella, inaczej rzymianie w Juliuszu Cezarze.