Jeśli wystawiano sztukę osadzoną w nieokreślonym historycznie świecie przedstawionym, również odwoływano się realiów wybranej przez inscenizatorów epoki (np.: Opowieść zimowa umieszczona została w czasach włoskiego renesansu). Przestrzegano nie tylko kostiumu i wystroju, ale także obyczaju. Orszaki królewskie czy pochody wojskowe, rytuały dworskie były przez Meiningeńczyków odtwarzane z pietyzmem.. Malowane dekoracje wzbogacano o rzeczywiste przystawki: drzewa, kolumny, kominki itp..
Historyczna drobiazgowość budziła podziw, ale i pojawiały się głosy krytyki. Władysław Bogusławski wyrażał wątpliwość sensu poszukiwań antykwarycznych, jeśli czasem i sam autor ubierający sztukę w kostium historyczny, nie znał dobrze realiów epoki, którą prezentował.
Repertuar Jerzy II bardzo szanował pierwowzór literacki. „Wolę nie mieć racji razem z poetą niż mieć słuszność z autorem przeróbki” – mawiał. Uzupełniał utwór teatralnie (np. o wstawki pantomimiczne), ale starał się go nie zmieniać..