Bunt wyprowadza zatem jednostkę z izolacji: „Buntuję się, dlatego jesteśmy”. Pod koniec swojej książki Camus celebruje ducha antyautorytarnego w historii i opowiada się za anarcho-syndykalizmem jako jedyną alternatywą: „Związki zawodowe, podobnie jak gmina, są zaprzeczeniem, z korzyścią dla rzeczywistości, abstrakcyjnego biurokratycznej centralizacji”.
Porównywany przez krytyków do Kafki i Camus, Stig Dagerman był głównym przedstawicielem grupy szwedzkich pisarzy zwanych „Fyrtiotalisterna” („pisarze lat czterdziestych”), którzy kierowali się egzystencjalistycznym uczuciem strachu, wyobcowania i bezsensowności, częste w następstwie okropności drugiej wojny światowej i nadchodzącej zimnej wojny. Był on także przez całe życie aktywnym anarchistą, dołączył w 1941 do Syndicalist Youth Federation, organizacji młodzieżowej związku syndykalistycznego. W wieku dziewiętnastu lat został redaktorem „Storm”, gazety młodzieżowej, a w wieku dwudziestu dwóch lat został redaktorem kulturalnym Arbetaren („Robotnik”), wówczas codziennej gazety Centralnej Organizacji Szwedzkich