Anarchista André Prudhommeaux po raz pierwszy przedstawił go na spotkaniu w Cercle des Étudiant Anarchistes (Koło Studentów Anarchistów) jako sympatyka zaznajomionego z myślą anarchistyczną. Pisał dla publikacji anarchistycznych, takich jak Le Libertaire, La révolution Proletarienne i Solidaridad Obrera (Solidarność Robotnicza, organ anarcho-syndykalistycznej Narodowej Konfederacji Pracy CNT), i opowiadał się za anarchistami, gdy wyrażając poparcie dla powstania w 1953 we wschodnich Niemczech. Również ponownie sprzymierzył się z anarchistami w 1956, popierając powstanie robotnicze w Poznaniu, a następnie w tym samym roku rewolucję węgierską.

Jedno z najistotniejszych przejawów zarówno jego egzystencjalistycznej, jak i anarchistycznej pozycji pojawia się w pracy Człowiek zbuntowany. Dla Camusa, podobnie jak dla Nietzschego, bunt nie powinien zamieniać się w nihilizm, i jak według Stirnera, powinien pozostać oddzielny od rewolucji. Nie jest to akt samotny i nie niszczy ludzkiej solidarności, ale potwierdza powszechną naturę ludzi. W doświadczeniu absurdu cierpienie jest indywidualne, ale gdy przechodzi do buntu, powstaje świadomość kolektywności. Camus argumentuje, że pierwszym krokiem wyobcowanej osoby jest uznanie, że dzieli ona takie wyobcowanie ze wszystkimi ludźmi.