Z tego powodu dopiero modele Taimiņy pozwoliły zaprezentować zjawiska hiperboliczne, jak oddalające się od siebie proste równoległe lub horocykle (typ krzywej pozbawiony euklidesowego odpowiednika) w sposób dostępny ludzkiej wyobraźni przestrzennej. Największa stworzona przez nią konstrukcja ma powierzchnię 3,2 metra kwadratowego, waży 4,5 kilograma i została wykonana z 5,5 kilometra różowej włóczki.
W 2009 r. opublikowała książkę pt. Crocheting Adventures with Hyperbolic Planes (Szydełkowe przygody z powierzchniami hiperbolicznymi), która, uzyskawszy początkowo miano „najdziwniejszego tytułu roku”, otrzymała później także wyróżnienie w postaci Nagrody Książkowej Eulera (Euler Book Prize), przyznawanej autorom „wyjątkowo dobrze napisanych książek wpływających na pozytywny odbiór matematyki u szerszej publiczności”. Oprócz warstwy teoretycznej, tłumaczącej matematyczną teorię stojącą za pomysłem, książka zawiera również opisy konkretnych wzorów szydełkowych.