W październiku 1942 objął dowództwo 2 Gwardyjskiego Korpusu Zmechanizowanego (sformowanego w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym), którym dowodził do końca wojny, walcząc na Froncie Stalingradzkim, Południowym, 4, 3 i 2 Ukraińskim. Brał udział w bitwie pod Stalingradem, operacji rostowskiej, donbaskiej, melitopolskiej, bieriezniegowato-mnigiriowskiej i odeskiej. 1 października 1942 otrzymał stopień generała majora wojsk pancernych, a 7 czerwca 1943 generała porucznika wojsk pancernych. Od 1 listopada 1944 brał udział w operacji budapesztańskiej, gromiąc siły wroga między Cisą a Dunajem oraz w rejonie Ostrzyhomia oraz uczestnicząc w zdobywaniu Budapesztu 13 lutego 1945. Następnie wziął udział w operacji wiedeńskiej, w tym w zdobyciu Wiednia 13 kwietnia 1945, potem w operacji bratysławsko-brneńskiej (w Czechosłowacji).

Wziął udział w moskiewskiej Paradzie Zwycięstwa na placu Czerwonym 24 czerwca 1945. Po wojnie kontynuował służbę w armii, od listopada 1945 do maja 1946 dowodził 2 Gwardyjską Dywizją Zmechanizowaną w Południowej Grupie Wojsk, w 1947 ukończył wyższe kursy akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa.