Od czerwca 1924 do października 1927 był pomocnikiem dowódcy 30 pułku i potem 25 pułku kawalerii, od października 1927 do grudnia 1932 szefem sztabu kolejno 76 i 92 pułku kawalerii w Północnokaukaskim Okręgu Wojskowym, a od grudnia 1932 do lutego 1938 dowódcą 88 pułku kawalerii w 12 Dywizji Kawalerii.

W lutym 1938 podczas czystek w armii został zwolniony z wojska i aresztowany, następnie do grudnia 1939 poddawany śledztwu, potem zwolniony z aresztu i przywrócony do służby jako szef zaopatrzenia gospodarczego 18 Dywizji Kawalerii. W styczniu 1940 powtórnie wyrzucono go z wojska i aresztowano, w marcu 1941 zwolniono i przywrócono do służby jako zastępcę dowódcy 12 Dywizji Piechoty Frontu Dalekowschodniego. W lipcu 1941 został dowódcą 32, później 202 Brygady Powietrznodesantowej Frontu Dalekowschodniego, od sierpnia 1942 do maja 1944 był zastępcą dowódcy wojsk 15 Armii, w sierpniu 1944 ukończył kurs taktyki przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa. 1 października 1942 otrzymał stopień generała majora.