Zaprzysiężony pod pseudonimem „Feniks” w Związku Walki Zbrojnej w dniu 1 lipca 1941. W okresie od października 1942 do marca 1943 dowódca oddziału partyzanckiego Armii Krajowej operującego w rejonie miasteczka Turmont (był to oddział osłony dywersji zabezpieczający akcje organizacji „Wachlarz”). Przez dowództwo Okręgu Wilno AK został skierowany do Wilna, gdzie objął stanowisko szefa produkcji uzbrojenia i materiałów wybuchowych. Podczas pożaru jednego z konspiracyjnych punktów produkcyjnych przyczynił się do uratowania 5 ton materiałów wybuchowych i aparatury produkcyjnej. Za swój wkład w intensyfikację działań dywersyjnych i sabotażowych przeciwko Niemcom odznaczony został Orderem Virtuti Militari 5 klasy. Aresztowany w Wilnie przez NKWD w dniu 14 lipca 1945 i poddany brutalnemu śledztwu. Przez Trybunał Wojenny ZSRR skazany w dniu 29 listopada 1945 na 20 lat ciężkich robót (katorgi) i 5 lat pozbawienia praw obywatelskich. Do roku 1956 pracował w kopalniach węgla w Workutłagu i Rieczłagu - należących do systemu obozów Gułagu położonych w okolicach Workuty.
Po powrocie do kraju (grudzień 1956) zamieszkał w Opolu i do roku 1973 pracował jako nauczyciel. Żonaty z Marią z domu Piłsudską (1916–1995), z którą miał syna Andrzeja i córkę Irenę.