W kwietniu 1928 został przeniesiony do 2 Pułku Piechoty Legionów w Pińczowie na stanowisko dowódcy II batalionu. 24 grudnia 1929 został mianowany na stopień podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 12. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W styczniu 1930 został przesunięty ze stanowiska dowódcy batalionu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W marcu 1932 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy. W czerwcu 1933 został przeniesiony do 35 Pułku Piechoty w Brześciu nad Bugiem na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W listopadzie 1935 został przeniesiony do 70 Pułku Piechoty w Pleszewie na stanowisko dowódcy pułku. Na stopień pułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 11. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
Na czele 70 pp walczył w kampanii wrześniowej. 19 września, w czasie bitwy nad Bzurą, dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał kolejno w Oflagu IV C Colditz, Oflagu II A Prenzlau, Oflagu II E Neubrandenburg (od 24 marca 1941) i Oflagu VI B Dössel (od 17 września 1942). Zamieszkał w Polskim Osiedlu w Penrhos (Walia), gdzie był członkiem Zarządu Koła SPK nr. 220.
Zmarł 22 listopada 1953 w 3 Polskim Szpitalu w Penley. 25 listopada 1953 został pochowany na cmentarzu Wrexham.