XX wieku.

Poprawa stanu chorwackiej kinematografii nastąpiła po II wojnie światowej, kiedy w socjalistycznej już Jugosławii została założona zagrzebska wytwórnia Jadran Film. Choć chorwacka produkcja filmowa początkowo ściśle podlegała administracji w Belgradzie, stopniowo ulegała emancypacji. W latach 50. XX wieku najważniejszym chorwackim filmowcem stał się Branko Bauer, reżyser między innymi filmu wojennego Nie odwracaj się, synu (1956) oraz społecznego Twarzą w twarz (1962), poświęconego problemowi samozarządzania w państwowych firmach. Nowofalowe prądy w kinie chorwackim reprezentowali natomiast Vatroslav Mimica, realizator pierwszego pełnometrażowego chorwackiego horroru Zdarzenie (1969); Ante Babaja, odpowiedzialny za reżyserię Mirry, kadzidła i złota (1971) o komuniście pozbawionym złudzeń co do swej ideologii; a także Krsto Papić, autor między innymi satyry na degrengoladę prowincji Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna (1974).