Największy prestiż kinematografii chorwackiej przyniosła wszak działalność Dušana Vukoticia, który założył w 1953 roku wytwórnię Zagreb Film, dającą początek zagrzebskiej szkole animacji. Owa formacja artystyczna zasłynęła takimi filmami, jak Premiera (1957) Nikoli Kostelaca, kubistyczny Don Kichot (1961) Vlada Krista, Być może Diogenes (1967) Nedeljka Dragicia oraz Mucha (1968) Vladimira Jutrisy i Aleksandra Marksa, jednak jej najbardziej prestiżowym sukcesem był Oscar za najlepszy krótkometrażowy film animowany, przyznany utworowi Erzac (1961) Vukoticia.

Wielki sukces zarówno artystyczny, jak i frekwencyjny, stał się udziałem komedii muzycznej Kto śpiewa – nie grzeszy (1970) w reżyserii Krešo Golika. Ten nostalgiczno-ironiczny portret zagrzebskiej burżuazji lat 30. spodobał się tak bardzo, że jeszcze w 1999 roku w ankiecie wśród miejscowych krytyków uznawany był niezmiennie za najwybitniejszy film w historii chorwackiej kinematografii.