Jerzy Niward Musolff (ur. 30 maja 1795 w Sławęcinie, zm. 10 października 1872 w Wągrowcu) – ksiądz, ostatni podprzeor wągrowieckiego opactwa – zwany ostatnim Cystersem, filantrop, społecznik, wągrowiecki prekursor inicjatyw związanych ze stałą opieką nad potrzebującymi.
Życiorys Uczył się w Chojnicach. W wieku 13 lat oddany został do klasztoru Cysterów w Wągrowcu. W 1818 roku, wyświęcony został na kapłana.
Był podprzeorem klasztoru Cystersów w Wągrowcu – mieście historycznie związanym z zakonem. Po likwidacji klasztoru, dokonanej przez władze pruskie (1835/1836), Musolff został proboszczem parafii poklasztornej, łęgowsko-tarnowskiej, pełniąc następnie tę funkcję przez 34 lata. Parafia rozpoczęła działalność w 1838 roku, była to parafia pw. Wniebowzięcia NMP w Wągrowcu, osadzona w kościele pocysterskim. Przez pewien czas, w 1835 roku, pełnił funkcję gospodarza (prokuratora) seminarium duchownego w Poznaniu. W 1862 roku przyjął godność kanonika kolegiaty kruszwickiej. W latach 1852–1854 był proboszczem parafii farnej w Wągrowcu.
Podczas swego życia, dał się poznać jako filantrop, dobry organizator, pomagając dzieciom, osobom ubogim, starym i chorym.