Pochowany 14 października 1872 roku na cmentarzu Łęgowsko-tarnowskim (obecnie – Cmentarz Komunalny w Wągrowcu, przy ulicy Skockiej – stara część cmentarza). Po śmierci Musolffa, jego majątek, zgodnie z testamentem, zapisany został domowi sierot.
Dom Sierot pod opieką św. Jerzego Starania o utworzenie domu sierot (i dzieci zaniedbanych), Musolff rozpoczął w latach 50. XIX wieku, napotykając wiele przeszkód natury finansowej i formalnej. W 1858 roku doszło do podpisania umowy z siostrą Filipiną Studzińską, przełożoną poznańskiej prowincji S.S. Miłosierdzia reguły św. Wincentego a Paulo. Umowa zakładała stałą obecność sióstr, jako opiekunek domu (zostały usunięte przez rząd pruski w okresie Kulturkampfu, wróciły w 1919 roku), zlokalizowanego przy ulicy Gnieźnieńskiej w Wągrowcu. 29 sierpnia 1859 roku, władze pruskie uznały „prawa publicznej korporacji”, przyznając jednocześnie prawo do nabycia ziemi i zatwierdziły akt fundacyjny. Ostateczna redakcja statutu placówki, została ukończona w 1859 roku (władze państwowe uczyniły to dopiero w 1860), dom został otwarty 1 października tego samego roku. Jerzy Niward Musolff zarządzał fundacją przez 12 lat (1860–1872). W placówce funkcjonował także lazaret i szwalnia.