Illia Mychajłowycz Hrel (, , Ilja Michajłowicz Grel; ur. we wsi Budnoje w powiecie mohylowskim w guberni podolskiej, zm. 30 marca 1945 k. Dębna) – radziecki wojskowy, podpułkownik, nagrodzony pośmiertnie tytułem Bohatera Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys Urodził się w ukraińskiej rodzinie chłopskiej. W 1924 skończył 4-letnią szkołę pracowniczą w Budnoje, później uczył się w miejscowym technikum. W 1924 został powołany do Armii Czerwonej, w 1925 ukończył szkołę młodszej kadry dowódczej, a w 1931 szkołę artylerii w Kijowie. Od 1928 należał do WKP(b), brał udział w wojnie z Finlandią. Od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami, jako szef sztabu 453 pułku artylerii 168 Dywizji Piechoty walczył na Froncie Północnym, a od sierpnia 1941 Leningradzkim, brał udział w walkach w Karelii i pod Leningradem. Od października 1941 do lutego 1942 służył na tyłach, później ponownie na froncie, został szefem sztabu pułku artylerii i potem dowódcą 1171 pułku artylerii lekkiej w 16 Armii, później dowodził 1319 pułkiem artylerii lekkiej w 21 Brygadzie Artylerii Lekkiej 6 Dywizji Artylerii Rezerwy Głównego Dowództwa na Froncie Zachodnim i Briańskim. Jesienią 1943 objął dowództwo 1137 pułku artylerii na Froncie Briańskim i później Białoruskim i od lutego 1944 1 Białoruskim.