Brał udział w operacji rżewsko-wiaziemskiej, orłowskiej, briańskiej, kalinkowicko-mozyrskiej i białoruskiej. Na początku 1945 jako dowódca 1137 pułku artylerii lekkiej 169 Brygady Artylerii Lekkiej 14 Dywizji Artylerii 6 Korpusu Artylerii Przełamania 5 Armii Uderzeniowej w stopniu podpułkownika brał udział w operacji wiślańsko-odrzańskiej, w tym w natarciu z przyczółka magnuszewskiego i walkach o utrzymanie i rozszerzenie przyczółka kostrzyńskiego, zadając wrogowi duże straty. 4 lutego 1945 dowodzony przez niego pułk sforsował Odrę i w ciągu następnych dwóch dni odpierał 27 kontrataków wroga, niszcząc niemieckie czołgi, transportery opancerzone i samochody wraz z siłą żywą wroga. Później brał udział w dalszych walkach, odpierając kolejne kontrataki przeciwnika i zadając mu znaczne straty w ludziach i sprzęcie. Zginął w walce niedaleko Dębna. Został pochowany w Dębnie.
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (pośmiertnie, 31 maja 1945) Order Lenina (pośmiertnie, 31 maja 1945) Order Czerwonego Sztandaru (28 marca 1945) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (10 września 1943) Medal „Za zasługi bojowe” (20 maja 1940) Medal „Za obronę Leningradu” (1943)
Przypisy